[Spacer po Kochłowicach] Uroczy spacer

Z początkiem tegorocznej wiosny postanowiłem wybrać się na spacer do lasu. Nad miejscem nie zastanawiałem się długo, bo tuż obok Kochłowic znajduje się wyjątkowy kawałek lasu – tzw. Uroczysko Buczyna. Wprawdzie ten rezerwat nie leży na terenie Kochłowic, ani Rudy Śląskiej, ale dojście piechotą z naszej dzielnicy jest jak najbardziej możliwe podczas dłuższego spaceru. O tym, co sprawia, że to miejsce tak mnie porusza i fascynuje – czytaj dalej.

Kto mieszka w lesie?

Wchodząc do lasu od strony wiaduktów na ul. Gościnnej, poza wyraźnymi śladami trzebieży napotkałem także kilka drewnianych konstrukcji, zadaszonych lekką folią i połączonych wykopami. Pomyślałem, że może bezdomni założyli tutaj obóz rodem z Sharewood, ale wewnątrz nie było śladów bytowania :).

Już parę metrów dalej mijałem okazałe buki, które w tym miejscu rosną na stromych pagórkach. W dolince wije się mały strumyk.

Oznaki wiosny można było znaleźć na każdym kroku, tuż obok podeszwy buta.

Śmieci nawet tutaj

Niestety nawet w takim miejscu pojawiły się śmieci. Wyglądały, jakby ktoś przygotował je do zabrania i zapomniał…

Coś wspaniałego

Dotarłem do rozlewiska, z którego majestatycznie strzelają w górę wyschnięte kikuty drzew. To efekty rabunkowej działalności górnictwa, które w naszych lasach są dość powszechne.

Kawałek dalej spotkać można kolejne stare buki, jeden z całkiem optymistycznym symbolem 🙂

W końcu doszedłem to kawałka lasu, który robi największe wrażenie. Ogromne, stare buki, wznoszące się na kilkadziesiąt metrów w górę.

Odległości między drzewami to ok. 20-30 metrów. Kiedyś pomiędzy nimi rosły jeszcze inne drzewa, ale te przegrały wyścig do światła i już ich nie ma. Buk to gatunek, który dopuszcza do ziemi najmniej światła – tylko ok. 5%. Dlatego w poszyciu nie rosną żadne większe rośliny i jest ono pokryte głównie suchymi liśćmi. Jeśli jakiś mały buczek rośnie sobie gdzieś w cieniu, to aby wyrosnąć na duże drzewo musi czekać, aż jakieś starsze upadnie i odsłoni małemu trochę światła.

Na korze drzew widać pamiątki. Z trudem da się odczytać daty. Z lat 90, 80, 60… 40. Litery są rozciągnięte i dają wyobrażenie jak drzewo rośnie. Pamiętajcie, że pień i gałęzie rosną tylko dzięki cienkiej, żywej warstwie komórek miazgi, o grubości 1/10 mm, zlokalizowanej tuż pod korą, która nieustannie produkuje drewno do wewnątrz i korę na zewnątrz. 

Można też spotkać ciekawe formacje „drzewne”, takie jak trzy drzewa obok siebie, w odległości ledwie 1,5 m, tworzące trójkąt.

Albo buk z silnym ramieniem, którym jakby chciał po coś sięgnąć.

Las to las… ?

Dobra, dobra, ale dlaczego to miejsce jest takie wyjątkowe? Przecież las to las… Otóż nie zupełnie.

Większość lasów, po których możemy spacerować na Śląsku, to lasy gospodarcze, sadzone dziesiątki lat temu na potrzeby górnictwa. W tym celu sadzono głównie drzewa iglaste, które szybko rosły, a ich drewno dobrze się sprawdzało pod ziemią. Wcześniej rosły tutaj lasy liściaste, które wycięto w pień, kiedy na obszarze Śląska rozwijało się hutnictwo i był potrzebny węgiel drzewny na masową skalę. Buki najlepiej nadawały się do jego produkcji. Jakimś cudem uroczysko Buczyna przetrwało. Ten kawałek lasu wygląda własnie tak, jak wyglądały lasy w Polsce i w tej części Europy przed wiekami – wielkie bukowe puszcze, zacienione, nie zarośnięte krzewami – pod drzewami goła ziemia pokryta liśćmi. Warto to zobaczyć, bo wydaje się, że to unikat. Nigdzie indziej jeszcze nie widziałem takiego lasu, a taki własnie las opisuje Peter Wohlleben w swojej rewelacyjnej książce „Sekretne życie drzew”. Taki las mamy tuż obok Kochłowic.

Jeśli by pozostawić zwykły las sosnowy bez ingerencji człowieka, to naturalnie w naszym klimacie i na naszych glebach powstanie taka właśnie puszcza. Sosny padną, urośnie las liściasty, ale dopiero jego drugie pokolenie wyrośnie na takie wielkie i silne buki. Problem w tym, że taki proces naturalnie zajmie od 500 do 800 lat. Przy pomocy człowieka może się do udać w 300-400 lat. A więc chyba przebudowa lasów, którą możemy obserwować wokoło ma jakiś sens.

Bardzo zachęcam do odwiedzenia Uroczyska i w ogóle do spacerowania po lasach. Pamiętajcie wtedy o tym, żeby zabierać z lasu swoje śmieci. Cudze też możecie 🙂

 

AdŁ

Oceń wpis: BeznadziejnySłabyPrzeciętnyDobryRewelacyjny (na razie brak ocen)
Loading...

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.